op de breuklijn

waar realiteit en onzin elkaar ontmoeten

4 februari 2015
Dimitri Troncquo
0 Reacties

Discriminatie

4 februari 2015
Dimitri Troncquo | 0 Reacties

Een man met drie hoofden stapt een café binnen en bestelt een pint. Het meisje achter de toog kijkt hem enigszins beledigd aan. 
'Het spijt me,' zegt ze zonder enig spoor van de gearticuleerde emotie in haar stem, 'maar we bedienen geen mannen met drie hoofden.'
Rutger, het hoofd met de groezelige grijze baard en de borstelige wenkbrauwen, zegt dat dit discriminatie is. De andere hoofden mompelen instemmend terwijl ze griezelig synchroon knikken.
'Dat klopt,' zegt het meisje met een glimlach. Ze wijst naar de deur. De versleten handdoek waarmee ze glazen stond af te drogen, wappert als een feestelijk vaandel dat haar gezwollen trots de gepaste luister wil bijzetten. 
'Zouden jullie dus zo vriendelijk willen zijn het etablissement zo snel mogelijk te verlaten? De mensen proberen hier te drinken.' In het café klinkt een goedkeurend geroezemoes, hier en daar wordt gelachen. Een forse dame met twee neuzen en een venijnig gezicht klapt zelfs in de handen. 
De man laat zijn hoofden niet hangen maar haalt een gelamineerd pasje uit de binnenzak van zijn zware, lederen mantel. 
'Zou ik alstublieft uw discriminatievergunning kunnen inzien mevrouw?' vraagt Vinny, het kale hoofd met de buitenissige snor. Hij is namelijk bij de politie. 
Het meisje zucht en rolt met haar ogen. Ze werpt de natte handdoek in de gootsteen en stapt met ostentatief luie passen tot bij de kassa, waaruit ze, zonder zich te haasten, een document opvist. 'Hier.' Ze houdt het papier vast bij een hoekje, alsof het een stinkende luier is waar ze zo snel mogelijk vanaf wil. 'Nog iets?'
Vinny neemt het document aan en glimlacht beleefd. 'Dankuwel.' 
Terwijl hij aandachtig de inhoud bestudeert, laten de ogen van het meisje hem geen moment los. Ze staat gespannen met de handen op de heupen en tikt een nerveus ritme met haar voet. Haar ogen schieten vuur.
'Alles lijkt in orde te zijn,' zegt Vinny en geeft de vergunning terug. De drie hoofden knikken verontschuldigend. 
'Bedankt voor uw tijd,' zegt Rutger.
'Onze excuses voor het ongemak,' zegt Arnoud, het hoofd zonder opvallende uiterlijke kenmerken. 
Het meisje grist het papier uit hun handen en snuift minachtend. Ze trekt haar neus op en steekt haar kin triomfantelijk vooruit. 
'Als dat alles is heren, daar is de deur.' Deze keer barst het hele café uit in applaus. Het meisje geniet zichtbaar van de ovatie. 
Zonder iets te zeggen draait de man met de drie hoofden zich om en begint hij in de richting van de deur te stappen. Plots blijft hij staan. De hoofden overleggen fluisterend en gejaagd. Na een korte aarzeling keert de man op zijn schreden terug. 
'Wat nu weer?' Het meisje is rood aangelopen en houdt de handdoek als een slappe degen voor zich uit. Op Vinny's gelaat rust een gemoedelijke glimlach. 'Mevrouw,' begint hij met zijn zoetste stem, 'de man die zich daar zo onbeholpen achter die verlepte azalea's probeert te verschuilen, heeft een slurf.'
'En dan?' Haar stem is nog niets van de trots en de hostiliteit verloren maar in haar ogen kun je zien dat er iets veranderd is. Onder de toog, onzichtbaar voor de klanten, wringt ze zo hard in de handdoek dat haar vuisten er wit van kleuren.
'Als ik me niet vergis mevrouw,' Vinny steekt zijn wijsvinger omhoog alsof hij net een goede inval heeft gehad. Hij pauzeert een moment om de dramatiek een beetje op te voeren. De hoofden genieten onverholen van het spektakel. 'Als ik me niet vergis, laat uw vergunning het niet toe om mannen met slurven níet te discrimineren.'
Intussen is alle kleur verdwenen uit het gezicht van het meisje. Ze slaakt een diepe zucht en haalt haar schouders op. 
'Maar hij is mijn man. Ik kan hem toch niet verbieden hier te komen.' Naar achteren roept ze: 'Ziet ge het nu Willy. Ik heb het u nog zo gezegd.' In haar ogen verschijnen de eerste tranen. De handdoek valt hulpeloos op de grond. 
'Kom, kom mevrouwtje.' Vinny's toon is bedaard en meelevend.
'Kom, kom,' echoën de andere hoofden. 
De rest van het café is stil geworden, iedereen gaapt ontsteld naar het tafereel bij de toog. De gezichten van het cliënteel zijn getekend door ongeloof en een zekere afschuw zelfs. Toch wil niemand een seconde van het schouwspel missen.
'Het spijt me zeer mevrouw.' Vinny geeft het meisje een bemoedigende schouderklop. Hij heeft zijn mantel opengeslagen en neemt de handboeien uit het zwartlederen tasje dat om zijn riem zit. 
'De wet is nu eenmaal de wet, en die is gelijk voor iedereen.' 

Reactie plaatsen

biuquote
  • Reactie
  • Live voorbeeld
Loading